27-11-04
Bewolkt met buien.
Het is een lange lange week geweest. Veel te veel drukte de voorbije 5 dagen, veel te veel stress. Ik heb nu ook ontdekt dat ik daar helemaal niet mee omkan. Traantjes in Brussel maandagmorgen: door mijn gebrek aan oriëntatie een examen gemist (yep yep ... je moet het maar kunnen), dinsdag dagje gestudeerd, woensdag & donderdag nieuwe sollicitaties, net als deze morgen (bijna trein gemist ... oeps). Donderdagmorgen wel bijna bezweken, maar op dit moment is de situatie bijna "back to normal". Waarom moeten ze nu alles samenproppen in één week?!
Vrijdagmiddag leuk gesprek gehad met P. Stof gekregen om over na te denken. Hij heeft gelijk denk ik... Ben blij dat ik nog steeds op hem kan rekenen, ongelooflijk dat ik er zoveel steun van krijg op moeilijke momenten. 'k Denk niet dat ik dat ooit vergeet!
Gisteravond was niet echt mijn avondje. Veel redenen, veel twijfels... Veel vragen, weinig antwoorden, jullie kennen dat wel.
Morgennamiddag nog op familiebezoek en dan is deze hele rotte rotte week eindelijk over. Excuses verzinnen waarom mijn vriend niet meekomt (de echte reden kunnen we er moeilijk uitflappen natuurlijk...), uren zitten luisteren naar verhalen die me niet interesseren of glimlachen met anekdotes over mensen die ik niet ken, eindeloos moeten aanhoren dat het toch zo triestig is dat ik geen deftige job vind... Geloof me mensen: I KNOW! En het ergste: lachen met flauwe opmerkingen. *Oh joy*
Ps. Opnieuw "Secret Samadhi" (Live) aan het ontdekken. Lijkt op dit moment hun beste cd, terwijl ik hem vroeger maar niks vond. Strange ...
~x~x~
In the end, it really doesn't matter ... I still have to face the world alone.
20:42
Gepost door ~ Jane ~
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| 
Facebook
|
19-11-04
Twijfels enzo...
Was hier net vanalles aan het typen. Maar heb het vlug gewist. Mijn hoofd zit nog te vol met gedachten, gevoelens, twijfels, onbeantwoorde vragen, teleurstelling...
Het was een rare week. Vol verwarring, emoties (woede-haat-teleurstelling-dramatiek-angst-twijfel) en toch ook zo leeg. Ik moet dringend wat meer haar op mijn tanden kweken. Ik trek blijkbaar altijd aan het kortste eind, no matter what. Ik offer me steeds op voor weet-ik-veel-wat. En weet je wat het ergste is? Het levert allemaal zo weinig op. En toch kan ik die verdomde goedheid van mezelf niet in een kastje stoppen en even hard zijn. Zeggen waar het op staat. Zeggen hoe ik me voel. Neen, dat doen we natuurlijk niet. Dat zou te simpel zijn. We kroppen het liever op zodat het er binnen weken-maanden-jaren allemaal uitstroomt. Een vulkaanuitbarsting. Je weet dat het gevaar er is, maar toch schrik je je dood als het uiteindelijk zover is...
what I've felt
what I've known
never shined through in what I've shown
never free
never me
so I dub thee unforgiven
09:14
Gepost door ~ Jane ~
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| Facebook
|
13-11-04
Filmtip!
"Eternal sunshine of the spotless mind" ... Geef toe, alleen al voor de titel zou je deze film moeten zien. Waarover hij gaat? Goh ... twee mensen, Joel en Clementine, die hun relatie uit hun geheugen laten wissen door een gespecialiseerde firma. Maar bij het uitwisproces van Joel gaat het mis, hij verzet zich net iets te veel, zodat hij meer en meer begint te beseffen wat hij aan het verliezen is.
Mja ... je zou kunnen denken: "Help, weer zo'n romantische bleitfilm vol met doodoeners", maar niks is minder waar! En dat heeft alles te maken met de aanpak van Kaufmann (regisseur). Eén tip: je mist best geen minuut van deze film, of je zal heel veel missen (klinkt logisch niet, lol).
En tot slot ... nooit gedacht dat ik Jim Carrey nog sympathiek ging vinden. Maar zie, zodra hij geen gekke bekken meer trekt, verovert hij zowaar mijn hart. Nice to know -grijns-
How happy is the blameless vestal's lot! The world forgetting, by the world forgot. Eternal sunshine of the spotless mind! Each pray'r accepted, and each wish resign'd. -- Alexander Pope
19:37
Gepost door ~ Jane ~
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Facebook
|
08-11-04
Jane between two worlds?!
23:52
Gepost door ~ Jane ~
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Facebook
|
04-11-04
Hoge verwachtingen
het zijn niet de grote teleurstellingen
hoge verwachtingen had ik niet
ook groot verdriet wil ik niet noemen
wat is gebeurt overkomt
vroeg of laat
en mocht het een troost zijn
liever nooit -ons allemaal
maar juist het ongemerkt verglijden
tijd en ruimte beide onbenut
slecht besteed laten passeren
is waarmee ik meer en meer zo'n moeite heb
- Rick De Leeuw ~ "Planeet Jeugd" -
19:12
Gepost door ~ Jane ~
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Facebook
|
01-11-04
Een leuke legende ... tot slot van Halloween.
Mijnheerken van Maldegem.
Op zekere dag toog Mijnheerken van Maldeghem op jacht, even buiten Brugge. Hij had tegenslag die dag, want het wild bleef uit zijn buurt. Plots bemerkte hij, tegen een reusachtige linde geleund, een herder met een prachtige jachthoorn als de zijne en vroeg aan de herder hoe hij aan de hoorn was gekomen. De herder antwoordde dat hij met de hoorn niets te maken had en dat hij moest maken dat hij wegkwam, zoniet zou hij op zijn hoorn blazen en zouden er zesendertig ketelaars te voorschijn komen. Dat wilde Mijnheerken van Maldeghem natuurlijk geloven. Hij greep de hoorn, blies erop en terstond kwamen de ketelaars uit het struikgewas gesprongen en in een oogwenk was Mijnheerken omsingeld. Nu kreeg onze held het toch wel even benauwd toen hij al die ongure tronies naar zijn bezittingen zag loeren. Gelukkig was er bij de rovers een man die Mijnheerken zeven jaar had vergezeld door alle dorpen en steden van Vlaanderen en zijn vroegere meester tijdig herkende: hij smeekte zijn kameraden hem het leven te laten. Vlug strooide Mijnheerken nog wat stuivers in het rond en deelde hij wat kledingsstukken uit.
 |
Na een korte beraadslaging lieten de rovers hem dan ook vertrekken, op voorwaarde nochtans dat hij nooit iets over zijn bizarre avontuur zou vertellen, wat prompt werd beloofd. Nauwelijks terug in Brugge, liet Mijnheerken de vloer van zijn kamer met zand bedekken en ... hij schreef met zijn teen in het zand waar de zesendertig ketelaars zich ophielden. Binnen de kortste keren trok een groep soldaten naar de bossen rond Maldegem en dra zaten de ketelaars gevangen.
Ze werden opgesloten in een onderaardse kerker van Reesinghe, kregen elk een broodje en een kruik water, waarna de kerker hermetisch werd dichtgemetseld. De ijselijke kreten van de veroordeelden waren dagenlang tot ver in het dorp te horen ... Na deze gebeurtenis verbleef Mijnheerken nimmer meer op zijn kasteel: de linden groeiden, het kasteel brokkelde af en de kerker bleef gesloten. Sedert die tijd spookt het op Reesinghe en stapten de reizigers wat haastiger dan gewoonlijk voorbij het Kasteel, daarbij zenuwachtig een kruis slaand...
22:59
Gepost door ~ Jane ~
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Facebook
|